Da li su topoličani seljaci?

Zašto je bitno raščistiti da li smo mi u Topoli seljaci ili nešto drugo i šta smo? Kada se govori o Topoli povodom brige za Topolu iz grada Gradiške onda se govori kao o gradiškom selu, a ako je selo onda toliko mu i pripada, ništa?

Pa da li je Topola selo, NIJE zato što je Selo (ponekad i seosko naselje ili ruralno naselje) jedno je od tri vrste ljudskih naselja. To je osnovni oblik teritorijalne, socijalne i ekonomske organizacije stanovništva koje se bavi poljoprivredom.

Selo se može definisati kao monofunkcijsko naselje, tj. naselje u kome je prevashodno zastupljeno samo jedno zanimanje, i to prvenstveno poljoprivreda. Neka sela mogu, pored poljoprivrede kao glavnog zanimanja, imati i nekoliko sekundarnih.

Stanovnici sela nazivaju se seljacima ili seljanima. Riječ seljak ipak najčešće označava osobu koja se bavi poljoprivrednom proizvodnjom.

  • Savremena definicija precizira da je selo naselje u kome se najveći dio stanovništva bavi poljoprivredom, gustina naseljenosti nije veća od 10-20 stanovnika po hektaru, slabo je komunalno opremljeno, u dvorištima se nalazi barem jedan privredni objekat, a spoljne funkcije su slabo razvijene. (B. Kojić)

Genetska tipologija označava selo kao divlje naselje ili spontano nastalo, 100 do preko 3000 stanovnika.

Postoji nekoliko različitih definicija seoskog naselja:

Topoličani se ne bave poljoprivredom, oduvijek su bili zaposlena radnička klasa, sada većinom penzioneri i nezapoosleni. Manji broj stanovnika je angažiran u poljoprivredi pa tako ni seljačkih poljoprivrednih imanja nema.

Bitno je da se ne pristanemo da nas tretiraju kao selo jer onda što je normalno za građane nije za seljake po shvaćanju seljačkog mentaliteta koji dominira u svijesti onih kojih se nešto pita. Normalno je da ste u smeću i govnima jer seljaci prave smeće, krave dok idu na pašu i vraćaju se s paše seru po putu u čija govna poslije seljaci ugaze po noći kad se vraćaju iz birtije.

Dok s jeseni izlaze s njiva traktorima na točkovima nalijepljeno blato rasipa se po biiklističkim stazama kojima opštinski organi tepaju putevi i tako blatnjavi su opasnost po prometala. Zna se da seljaci uvijek imaju neki majdan u koji odlažu poljoprivredne viškove i mesne ostatke, te bijelu tehniku i odbačene opanke.

Ako je Topola selo a topoličani seljaci onda oni građani se i odnose naspram nas tradicionlano kao prema seljacima kojima treba samo obezbjediti put do grada 3,5 metra širine da mogu u posjetu seljacima radi popune zamrzivača.

Kad bi Topolu tretirali kao naselje gdje žive građani, eeee.. onda zna se građani ne hodaju u cipelama koje gaze po balegi, njega ne bude guske u 4 sata i zimi i ljeti jer se guske tada bude pa treba i domaćin. Građanin ujutro krmeljiv ne mora da bježi od ovna i sklanja se u sa ćeste u nečije dvorište da seljak na traktoru sa brnačama koje opasno prijete može da prođe.

Sjećanje na selo građanina motiviše da se bori da selo ostane tradicionalno, isto onako kakvo je ostavio kad je prešao tu tanku liniju između seljaka i građanina i pod parolom “hvali selo drž se grada” radi sve da se ništa ne promjeni iz nostalgičnih razloga i turističke perspektive.

Da selo može biti drugačije vidjeli smo, naročito oni koji otidoše u svijet u kojem građani i bogati žive na selima, poslove obavljaju u gradu. Sela su uređena po standardima grada i čak šta više uređenija i ljepše mjesto za život. Zato građani gradiški topoličani hoće bolje mjesto za život, takvo u kakvom bi i vi mogli da živite.

Očistite majdane, napravite staze za pješake, autobusnu stanicu primjerenu čovjeku, biciklističku stazu Topola – Gradiška, kanalizaciju, pridržavajte se onoga što piše u zakonima koje ste donijeli, zato ste tu, jer slika Topole se suviše sporo mjenja.

Napravite ovo, jer to ste sami zacrtali, ne zaboravite trg i kružni tok.
Facebook Komentari